Komórki macierzyste - terapie

  • Rekonstrukcja tkanek

    Kobiety po amputacji piersi w przebiegu choroby nowotworowej, mogą poddać się zabiegowi rekonstrukcji piersi. Zabieg ten ma na celu odtworzenie budowy kobiecej klatki piersiowej, piersi uzyskają naturalny wygląd, pacjentka odzyskuje swoją kobiecość, zdecydowanie poprawia się jej komfort psychiczny.

    Rekonstrukcja piersi to operacja mająca na celu zastąpienie tkanki usuniętej podczas mastektomii (całkowite usunięcie piersi) lub lumpektomii (częściowe usunięcie piersi). Celem rekonstrukcji jest odtworzenie kształtu utraconej piersi tak, aby pierś była jak najbardziej podobna do wyglądu naturalnej piersi. Kształt piersi może być odtworzony wieloma sposobami np. przy użyciu implantu umieszczanego pod skórą i mięśniem przykrywającymi klatkę piersiową pacjentki, wykorzystując przemieszczony płat skóry wraz z tkanką tłuszczową i mięśniem z innej części ciała pacjentki lub tkanką tłuszczową wzbogaconą komórkami macierzystymi i regeneracyjnymi. Jest kilka ośrodków oferujących tę ostatnią metodę, ale jedynie technologia formy Cytori jest w pełni certyfikowaną i bezpieczna metodą. W niektórych przypadkach różne sposoby terapii są łączone. Przy wyborze sposobu rekonstrukcji niezbędna jest konsultacja z lekarzem.

    Metoda rekonstrukcji zależy od:
    • ilości tkanki usuniętej z piersi podczas zabiegu
    • stanu tkanki w miejscu planowanej operacji
    • przebiegu dotychczasowego leczenia np. czy u pacjentki stosowano radioterapię
    • budowy ciała i ogólnego stanu zdrowia pacjentki
    • decyzji i preferencji pacjentki
    • umiejętności i doświadczenia lekarza

    Możliwa jest również rekonstrukcja brodawki.

    Obecnie stosuje się cztery podstawowe sposoby rekonstrukcji:
    • Rekonstrukcja przy użyciu implantu
    • Rekonstrukcja z wykorzystaniem tkanek własnych pacjentki, kiedy to uszypułowany płat skórno –mięśniowy wraz tkanką tłuszczową z grzbietu lub brzucha pacjentki przenoszony jest na klatkę piersiową stanowiąc materiał do odtworzenia piersi
    • Rekonstrukcja w wykorzystaniem wolnego płata, kiedy płat skóry i tkanki tłuszczowej z podbrzusza zostaje przeszczepiony w miejsce brakującej piersi. Płat ten jest całkowicie wyizolowany ze swojego pierwotnego miejsca i przy pomocy zabiegu mikrochirurgicznego tworzy się nowy system ukrwienia wypreparowanego płata.
    • Rekonstrukcja z wykorzystaniem własnej tkanki tłuszczowej pacjentki wzbogaconej komórkami macierzystymi i regeneracyjnymi

    Rekonstrukcja piersi materiałami syntetycznymi

    W przypadku małych piersi, rekonstrukcja może być przeprowadzona bezpośrednio po zabiegu za pomocą zastosowania implantu piersi. Metoda ta jest stosowana po mastektomi oszczędzającej skórę czyli po tzw. podskórnej mastektomii.

    W większości przypadków jednak do rekonstruowanego miejsca wkłada się specjalny typ implantu, tzw. expander, który wygląda jak silikonowy worek z wentylem. Następnie za pomocą igły i strzykawki jest on dopełniany przez skórę do oczekiwanej wielkości (o około 200 ml więcej niż wielkość planowanego implantu). Napełnianie expandera przeprowadza się w odstępie 1-2 tygodnie. Jednorazowo aplikujemy 50 do 100 ml żelu lub płynu fizjologicznego. Ogólny czas potrzebny do ostatecznego napełnia implantu wynosi 6-8 tygodni. Jest to czas potrzebny do rozciągnięcia skóry nad expanderem. Wytworzona zostaje kieszeń do wszczepienia implantu pożądanej wielkości. Następnie w okresie kilku miesięcy od ostatecznego rozciągnięcia skóry, zastępujemy expaner implantem silikonowym. Możliwe jest pozostawienie napełnionego expandera, co może być traktowane jest jako rozwiązanie ostateczne.

    Zalety
    • Nie ma konieczności w skomplikowany sposób przemieszczać płatów skórnych.
    • Przy konieczności reoperacji możemy zastosować każdą inną metodę operacyjną.
    • Stosunkowo krótki czas zabiegu
    • Łatwiejszy przebieg pooperacyjny oraz skrócony powrót do normalnego funkcjonowania
    • Mniejsza możliwość powikłań śród- i pooperacyjnych
    • Nie powstaje ubytek funkcjonalny w ścianie brzucha lub grzbietu skąd pobrano tkanki do rekonstrukcji
    Wady
    • Wysoka cena expanderów.
    • Konieczność aplikacji dopełniających expander.
    • Niebezpieczeństwo samowolnego opróżnienia expandera (pęknięcie).
    • Możliwość przesunięcia się expandera
    • Niemożność zastosowania przy zniszczonej naświetlaniami skórze i tkance podskórnej
    • Konieczność symetryzacji drugiej piersi

    Ostatnią możliwością w grupie rekonstrukcji są tzw. implanty Beckera. Są to implanty, które składają się z dwóch komór. Jedna z nich zawiera silikon, a druga jest dopełniana do odpowiedniej wielkości płynem fizjologicznym. Jest to zatem połączenie expandera i implantu.

    Rekonstukcja przy terapii oszczędzającej

    Metoda ta, stosowana jest coraz częściej także w Polsce. Szczególne zastosowanie znajduje w tzw. mastektomii profilaktycznej. Terminem tym nazywamy zabieg ,w którym dochodzi do usunięcia piersi u kobiet ze zdiagnozowanym w mammografii (radiologiczne badanie piersi) guzem o niejasnej patologii, u których w rodzinie występuje lub występował nowotwór piersi lub stwierdzono obecność genów predysponujących do występowania nowotworów piersi.

    W tych przypadkach idealną jest metoda rekonstrukcji piersi własną tkanką tłuszczową wzbogaconą komórkami macierzystymi i regeneracyjnymi z tk. tłuszczowej w technologii amerykańskiej firmy Cytori.

    Dlaczego ta technologia?

    1. Posiada certyfikat na całą technologię od momentu pobrania tkanki tłuszczowej i wprowadzenia do urządzenia do otrzymania gotowej mieszaniny komórek macierzystych i regeneracyjnych
    2. W sposób standaryzowany i powtarzalny pozwala na uwolnienie zawartych w tłuszczu komórek macierzystych i regeneracyjnych
    3. Posiada badania certyfikujące tę metodę, a w szczególności dotyczące stosowania u kobiet po przebytym nowotworze piersi (inne ośrodki powołują się na badania firmy Cytori choć uzyskują komórki innymi metodami)
    4. Przeszczepianą tkankę tłuszczową wzbogacamy komórkami macierzystymi i regeneracyjnymi w celu zmniejszenia resorpcji przeszczepionej tkanki, zapobieganiu włóknienia oraz tworzeniu torbieli w rekonstruowanej piersi. Jest to szczególnie istotne ze względu na trudności diagnostyczne w przyszłości (możliwość przeoczenia lub stwierdzenia nowotworu)
    5. .Procedura jest jednoczasowa (trwa do 2 godzin łącznie z pobraniem tk. tłuszczowej), uzyskana mieszanina komórek ADRC (Adipose Derived Regenerative Cells) nie podlega żadnym manipulacjom, przechowywaniu ani namnażaniu. Unika się w ten sposób możliwych błędów oraz możliwości skażenia pobranego materiału.
    6. Jest to jedyna technologia zawierająca oprócz komórek macierzystych frakcję komórek regeneracyjnych tzw. świeżą frakcję stromalną. W świetle licznych bieżących badań to frakcja stromalna jest odpowiedzialna za szybką regenerację i remodeling uszkodzonych tkanek.
  • Oparzenia

    Oparzenia

    Oparzenia to ogólnoustrojowy i miejscowy skutek działania : wysokiej temperatury, środka chemicznego, prądu elektrycznego lub promieniowania.

    Leczenie oparzeń różni się znacznie w zależności powierzchni oparzenia, głębokości oparzenia oraz czynnika wywołującego oparzenie. Zawsze jest to jednak skomplikowany proces naprawczy tkanek. Często w takich przypadkach mówimy o chorobie oparzeniowej jako ogólnoustrojowym procesie leczenia.

    Szczególnym przypadkiem oparzenia jest oparzenie promieniowaniem, co w dobie współczesnych metod leczenia np. nowotworów zdarza się stosunkowo często, a leczenie jest szczególnie skomplikowane ze względu na długi czas ekspozycji na czynnik uszkadzający oraz fakt, że uszkodzenie dotyczy nie tylko skóry lecz także tkanki podskórnej, często mięśni, ścięgien, więzadeł i kości. Tu coraz bardziej istotne staje się zastosowanie komórek macierzystych i regeneracyjnych powodujące znaczne przyspieszenie procesu gojenia, ale także naprawę i przebudowę tkanek w najbardziej fizjologiczny i funkcjonalny sposób.

    Pierwsze z sukcesem aplikacje komórek macierzystych do leczenia trudnych oparzeń zostały przeprowadzone w USA na Uniwersytecie Utah, gdzie zostały wykorzystane do leczenia głębokiego oparzenia na nodze pacjentki cierpiącej na cukrzycę.

    Przewlekłe oparzenia popromienne stają się przedmiotem rosnącego zainteresowania ze względu na poszukiwania skutecznych, często ratujących życie procedur leczenia tych ran.

    W Japonii już w latach 90 stosowano leczenie komórkami ADRC u wielu pacjentów w tym także w technologii firmy Cytori.

    Zastosowanie wyhodowanych, pochodzących ze szpiku kostnego mezynchymalnych komórek macierzystych , spowodowało pomyśle wyleczenie ciężkich ran popromiennych. Jednakże terapia wyhodowanymi komórkami macierzystymi trwa zdecydowanie dłużej, a efekty nie do końca sprostały oczekiwaniom.

    Metoda Cytori pozyskiwania z własnej tkanki tłuszczowej pacjenta komórek ADRC jest bardzo wydajna i mało inwazyjna dla pacjenta, a komórki wykazują ogromny potencjał i niezliczone możliwe zastosowania.

    Ośrodkiem stosującym takie terapie z dużym doświadczeniem jest Centrum Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich, w szczególności Prof. Marek Kawecki. Do chwili obecnej zastosowali technologię firmy Cytori u ponad 20 chorych z bardzo dobrym efektem terapeutycznym, co jest przedmiotem licznych wystąpień naukowych i dyskusji specjalistów. Zaowocowało to także współpracą ze światowymi ośrodkami w kwestii nowoczesnego leczenia oparzeń.

  • Ortopedia

    Komórki macierzyste w ortopedii

    Coraz więcej klinik na świecie i w naszym kraju proponuje leczenie schorzeń ortopedycznych z wykorzystaniem komórek macierzystych.

    Komórki mogą być pobrane ze szpiku kostnego, mobilizowanej krwi obwodowej oraz z tkanki tłuszczowej.

    Do pionierów zabiegów ortopedycznych należą: Hiszpania, Grecja, USA i Korea.

    Obiecujące wyniki uzyskujemy przy leczeniu stawu kolanowego czy biodrowego, ale także drobnych stawów dłoni.

    Komórkami macierzystymi obstrzykuje się chore miejsce, które z upływem czasu odbudowują zniszczoną tkankę.

    Ortopedia to także urazy oraz medycyna sportowa – problemy ze ścięgnem Achillesa, wiązadłami stawu kolanowego, rzepki czy naderwaniem i uszkodzeniem mięśni.

    Konieczne jest jednak usystematyzowanie i weryfikacja co dany ośrodek oferuje.

    Żadna metoda nie dostarczy w niezbędnej ilości komórek macierzystych jeśli nie jest to proces hodowli komórek lub uwalniania enzymatycznego.

    Żadna metoda nie dostarczy świeżej frakcji stromalnej gdzie znajdują się komórki regeneracyjne, jeśli nie jest metodą enzymatyczną i jednoczasową.

    Jedynie certyfikowane metody enzymatycznego uwalniania komórek macierzystych i regeneracyjnych z tkanki tłuszczowej dają gwarancję zawartości odpowiedniej ilości i składu komórkowego stanowiącego o sukcesie procesu regeneracji tkanek.

    Przy pozyskiwaniu komórek macierzystych ze szpiku kostnego niezbędna jest separacja przy użyciu specjalistycznych urządzeń w doświadczonym ośrodku, a następnie prowadzenie hodowli i namnażania komórek w celu odpowiedniej ich ilości. Proces ten zajmuje 7-14-21 dni. Nie możemy zatem mówić o krótkim czasie do podania komórek. Z tej metody nie uzyskamy frakcji stromalnej.

    Przy pozyskiwaniu komórek macierzystych z krwi obwodowej niezbędna przed przystąpieniem do zabiegu jest stymulacja odpowiednimi czynnikami tzw. GCSF lub GMCSF, aby zwiększyć ilość komórek macierzystych we krwi. Jednak nawet ten proces nie zapewnia wystarczającej ich ilości. Często prywatne ośrodki oferując tzw. PRP (osocze bogato płytkowe) przekonują, że podawane są komórki macierzyste. Nic bardziej błędnego. Być może jest tam kilka komórek macierzystych, jednak w tej liczbie nie są w stanie nic zregenerować, bez wątpienia są jednak substancjami krótkoterminowo modyfikującymi procesy zapalne w głównej mierze odpowiedzialne za odczuwanie bólu, a nie regenerację i naprawę tkanek.

    Przy pozyskiwaniu komórek macierzystych i regeneracyjnych z vtkanki tłuszczowej warunkiem uwolnienia tych komórek jest proces enzymatyczny. Nie wystarczy tkankę tłuszczową wypłukać i odwirować. Co więcej wirowanie tkanki niszczy wszystkie zawarte w niej komórki, w tym także komórki ADRC. Dlatego NIE MOŻNA WIROWAĆ tkanki tłuszczowej PRZED pozyskaniem komórek ADRC. Nikt przecież nie wiruje wątroby przed jej przeszczepem. Tkanka tłuszczowa jest taką samą tkanką do przeszczepu jak wszystkie inne tkanki i podlega tym samym prawom fizyki.

    Dlatego wypłukanie, odwirowanie i rozdrobienie tkanki tłuszczowej nie oznacza pozyskania z niej komórek macierzystych i regeneracyjnych.

    W chwili obecnej tylko jedna prywatna klinika ortopedyczna oferuje w pełni profesjonalne podanie komórek macierzystych i regeneracyjnych z tkanki tłuszczowej. Jest to klinika prowadzona przez Dr Bartłomieja Kacprzaka w Łodzi Ortomed Sport przy ul. Żeligowskiego 46.

  • Skleroderma

    Skleroderma

    Twardzina (łac. scleroderma, czyli „twarda skóra”) jest chorobą mało znaną o podłożu autoimmunologicznym.

    W Polsce cierpi na nią ok. 12–15 tys. osób, głównie młode kobiety. Pierwsze symptomy choroby, która trwać może nawet kilkadziesiąt lat, pojawiają się najczęściej w 30–50 roku życia.

    Twardzina należy do grupy kolagenoz autoimmunologicznych, czyli takich, w których układ odpornościowy zamiast niszczyć komórki uszkodzone, swój potencjał kieruje przeciw własnym, prawidłowym komórkom, doprowadzając do ich uszkodzenia i zaburzeń czynności narządów.

    Najbardziej charakterystyczną cechą twardziny jest nadmierna produkcja wadliwego kolagenu.

    Twardzina skórna, czyli ograniczona, choć ma przebieg przewlekły, nie powoduje zmian narządowych i nie zagraża życiu chorego. Jednak choroba ta w znaczny sposób ogranicza życiowe i zawodowe funkcjonowanie chorych.

    Objawy najczęściej dotyczą skóry palców dłoni. W miarę rozwoju choroby dochodzi do stwardnienia i zaniku opuszek palców. Bardzo nasilony staje się objaw Raynoud (nadreaktywność na zmiany temperatury otoczenia, ból, zasinienie lub blednięcie palców, zaburzenia czucia i drętwienie).W bardziej zaawansowanym stadium choroby zmiany obejmują również tzw. skrzydełka nosa, zanika czerwień wargowa, a wokół ust powstają charakterystyczne, promieniste i głębokie zmarszczki. To wszystko powoduje dyskomfort jedzenia i mówienia, bowiem chory ma zwykle trudności z otwieraniem ust.

    Współczesna medycyna nie dysponuje lekiem, który wyleczyłby chorych na twardzinę. W leczeniu stosuje się leki rozszerzające naczynia krwionośne czy modyfikujące ukł. immunologiczny. Czasem jako ostateczność konieczne są amputacje palców dłoni.

    Leczenie komórkami macierzystymi i regeneracyjnymi w technologii firmy Cytori z powodzeniem stosuje Prof. Megalon we Francji. Polskie ośrodki także przygotowują się do wdrożenia tej metody leczenia.

  • Serce

    Serce

    Terapia komórkami macierzystymi wykorzystywanymi dla potrzeb kardiologii jest stosunkowo młodą i innowacyjną metodą.

    Obecnie trwają intensywne i zaawansowane prace badawcze nad wykorzystaniem komórek macierzystych pozyskiwanych z tkanki tłuszczowej w leczeniu uszkodzeń mięśnia sercowego w przebiegu ostrego niedokrwienia serca (zawału), w przewlekłej chorobie wieńcowej czy wręcz przebudowie blizn po przebytym zawale mięśnia sercowego.

    W pierwszych doświadczeniach na ssakach zaobserwowano przywrócenie funkcji uszkodzonych komórek mięśnia sercowego, łącznie z prawidłową czynnością bioelektryczną już po 2 miesiącach od podania komórek.

    Mechanizm naprawczy polegał na powstaniu nowych naczyń krwionośnych, które umożliwiały lepsze ukrwienie narządu oraz na remodelingu blizny pozawałowej.

    Dotychczas źródłem komórek macierzystych był szpik kostny chorego lub wyhodowane laboratoryjnie komórki. Ale te źródła komórek macierzystych nie spełniły pokładanych nadziei na skuteczną naprawę tkanek serca.

    Od maja 2011 roku w USA i Europie (także ośrodki z Polski) trwają badania kliniczne o nazwie Apollo, PRECISE, ADVANCE dotyczące zastosowania komórek macierzystych wyizolowanych z tkanki tłuszczowej wraz z tzw. czynnikami regeneracyjnymi (komórki ADRC) i wykorzystaniu ich do leczenia pacjentów ze schorzeniami mięśnia sercowego. Wyniki są na tyle obiecujące, że wydano zgodę na zwiększenie liczby pacjentów poddanych tym terapiom.

  • Leczenie ran w przebiegu choroby niedokrwiennej kończyn

    Niedokrwienie kończyn dolnych

    Przyczyną zmian w tętnicach wywołujących przewlekłe niedokrwienie kończyn dolnych u 98% chorych jest miażdżyca. Powszechnie używanym określeniem tego typu zmian jest zwężające stwardnienie tętnic. Innymi przyczynami niedrożności naczyń kończyn dolnych są: zmiany spowodowane cukrzycą, stany zapalne naczyń, przebyte zatory tętnic, zespoły uciskowe, choroby tkanki łącznej lub przerost włóknisto-mięśniowy. Najczęściej chorują osoby po 60 roku życia. W Polsce notuje się około 30 tysięcy nowych zachorowań rocznie.

    Do najważniejszych czynników ryzyka zachorowania na stwardnienie tętnic kończyn dolnych należą:

    • wiek chorych (ryzyko wzrasta z wiekiem)
    • płeć męska oraz okres pomenopauzalny u kobiet
    • palenie tytoniu
    • siedzący tryb życia (brak ruchu)
    • nadciśnienie tętnicze
    • cukrzyca
    • zaburzenia gospodarki lipidowej
    Objawy:

    Wczesne objawy choroby tętnic obwodowych to bóle, skurcze lub osłabienie siły mięśniowej przy chodzeniu lub wchodzeniu po schodach, które ustępują po odpoczynku.

    Jednak z czasem, gdy dochodzi do postępującego zamknięcia naczyń objawy choroby stają się bardziej nasilone i skraca się dystans pokonywanej odległości.

    W zaawansowanych stadiach choroby tętnic obwodowych, przepływ krwi w kończynie może być znacznie zredukowany.

    Gdy przepływ krwi , a co za tym idzie dostawa tlenu do kończyn zmniejszy się do poziomu krytycznego, pojawiające się bóle mogą być wyczuwalne nawet podczas spoczynku. W takim przypadku nawet drobne skaleczenia mogą nie goić się i przeradzać w długotrwałe owrzodzenia ze względu na brak odżywienia tkanek.

    Mogą pojawiać się infekcje lub martwica tkanek, co w skrajnych przypadkach prowadzi do amputacji.

    Obecnie około 30% pacjentów z zaawansowanym niedokrwieniem kończyn dolnych poddawana jest amputacjom.

    Leczenie farmakologiczne obejmuje: leki przeciwagregacyjne (kwas acetylosalicylowy), zmniejszające krzepliwość (pochodne kumaryny), pentoksyfilinę, niektóre prostaglandyny.

    Jedną z nowoczesnych metod leczenia dających nadzieją chorym jest zastosowanie komórek macierzystych i regeneracyjnych. W celu poprawy ukrwienia kończyny komórki ADRC podawane są wielopunktowo w mięśnie okolicy niedokrwienia. Podane komórki szybko tworzą nowe, prawidłowe naczynia krwionośne, co powoduje zdecydowaną poprawę ukrwienia kończyny i zmniejszenie dolegliwości chorego.

  • Leczenie ran w przebiegu cukrzycy

    Cukrzyca to plaga XXI wieku, a na jej powikłania corocznie umierają miliony chorych. Podstępnie trwająca latami choroba, pozornie dobrze leczona insulinami lub innymi środkami farmakologicznymi, doprowadza do mikroangiopatii i neuropatii w obrębie drobnych naczyń oraz nerwów. Konsekwencją są liczne dodatkowe schorzenia lub trudności w leczeniu tych schorzeń. Częstokroć u pacjentów z cukrzycą dochodzi do powstawania ran i owrzodzeń trudno poddających się nawet intensywnemu leczeniu.

    Ponownie z pomocą w terapii pospieszyły komórki macierzyste i regeneracyjne z tkanki tłuszczowej.

    Podawane bezpośrednio do oczyszczonej chirurgicznie rany oraz w jej okolice powodują gojenie w szybkim tempie. Nawet latami utrzymujące się rany skutecznie zostały wyleczone tą metodą.

    Ośrodek wrocławski w Szpitalu Specjalistycznym przy ul. Kamieńskiego jako pierwszy i najbardziej doświadczony stosuję terapie komórkowe w leczeniu trudno gojących się ran w przebiegu cukrzycy. Prof. Witkiewicz i dr Masłowski są pionierami tej terapii, a efekty ich pracy wręcz spektakularne.

    Leczeniem chorym z ranami przewlekłymi zajmuje się także Centrum Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich.

    Przypadek kliniczny:

    Pacjent 41-letni przyjęty z powodu owrzodzenia troficznego (w przebiegu cukrzycy) okolicy podeszwowej kończyny prawej dolnej. W ramach leczenia zastosowano miejscową terapię podciśnieniową (VAC) oraz hiperbaryczną terapię tlenową. W ubytek skóry kończyny dolnej wszyto wolny przeszczep skóry z okolicy pachwiny prawej. Dodatkowo dokonano izolacji komórek macierzystych z tkanki tłuszczowej, a następnie wstrzyknięto je pod przeszczep i w okolice przeszczepu.

    29.09.2011

    14.11.2011

    14.11.2011

    03.12.2011

Izolowana perfuzja kończynowa

Nowa metoda walki z zaawansowanym czerniakiem skóry i mięsakami kończyn

70% Polaków z jasną karnacją skóry znajduje się w grupie wysokiego ryzyka zachorowania na czerniaka. W ciągu ostatnich 20 lat liczba zachorowań na ten rodzaj nowotworu wzrosła aż o 300%.

Rokowania pierwotnego czerniaka o grubości do 1 mm są dobre. W Polsce przeżywalność wynosi prawie 60-70 %. Jak stwierdza Prof. dr hab. n .med. Piotr Rutkowski z Centrum Onkologii w Warszawie, istnieje jednak grupa czerniaków, w której wysiew następuje drogą układu chłonnego do tkanki podskórnej, pomiędzy ogniskiem pierwotnym. Niestety nie jest wtedy możliwe usunięcie tego rodzaju nowotworu, zarówno chirurgicznie ( wycięcie), jak i poprzez napromienianie.

Metodą, która zwiększa szanse na wyleczenie czerniaka jest Izolowana Perfuzja Kończynowa w Hipertermii ( ILP- ang. Isolated Limp Perfusion). Polega ona na wyłączeniu kończyny dotkniętej nowotworem z krążenia systemowego i podaniu cytostatyku o wysokim stężeniu i podwyższonej temperaturze tylko w obrę bie chorej kończyny. Odbywa się to poprzez dostęp chirurgiczny do odpowiednich wyizolowanych naczyń krwionośnych.

Wykonując procedurę ILP, kończyna zostaje czasowo odcięta od krążenia systemowego. Następnie poprzez kaniule do naczyń krwionośnych podawany jest chemioterapeutyk o wysokim stężeniu i w temperaturze do 40-41 ⁰C. Pozwala to zwiększyć skuteczność działania leku nawet o kilkaset razy.

Istnieją dwa wskazania do wykonania zabiegu metodą ILP. Pierwsza to chorzy z przerzutami czerniaka w obrębie kończyny górnej lub dolnej. Druga, która jeszcze nie funkcjonuje w Polsce, to pacjenci z rozległymi mięsakami tkanek miękkich kończyn.


Publikacje ILP »


Prezentacja urządzenia RAND ILP HT do przeprowadzania zabiegów (w języku ang.)

HIPEC - nowoczesna metoda leczenia nowotworów

Hypertermic Intraperitoneal Chemotherapy (HIPEC)

Chemioterapia dootrzewnowa w hipertermii jest metodą pozwalającą na miejscowe (dootrzewnowe) podanie leków przeciwnowotworowych (cytostatyków) bezpośrednio w miejsce występowania nowotworu (otrzewna ścienna i otrzewna pokrywająca narządy jamy brzusznej).

Ze względu na istniejącą barierę krew/otrzewna nie jest możliwe uzyskanie terapeutycznego stężenia dedykowanych leków przy chemioterapii dożylnej (systemowej). Przy porównywalnej dawce np. Mitomycyny C, różnica stężenia w jamie otrzewnej po podaniu dootrzewnowym leku w stosunku do podania dożylnego wynosi 75:1. Zastosowanie dodatkowo podwyższonej temperatury ma kluczowe znaczenie dla niszczenia tkanki nowotworowej (większa aktywność stosowanych leków oraz uwrażliwienie komórek nowotworowych na działanie cytostatyków).

HIPEC jest procedurą z wyboru w leczeniu pierwotnych nowotworów otrzewnej, przede wszystkim Pseudomyxoma Peritonei (śluzak rzekomy otrzewnej) oraz Mesothelioma Peritonei (międzybłoniak otrzewnej), ale także jest zdecydowanie uzasadniona w przerzutach do jamy otrzewnej z nowotworów jajnika, jelita grubego, jelita cienkiego, żołądka oraz innych.

Warunkiem zastosowania procedury HIPEC powinno być wykonanie maksymalnej cytoredukcji tkanki nowotworowej oraz brak obecnych przerzutów szerzących się drogą krwi w innych narządach (wyjątek stanowią pojedyncze przerzuty raka j. grubego do wątroby lub pojedyncze, meta chroniczne przerzuty do płuc).

Procedura HIPEC nie jest leczeniem „konkurencyjnym” lub zastępczym w stosunku do chemioterapii systemowej, ale jej naturalnym i efektywnym uzupełnieniem, a czasem jedyną skuteczną możliwością leczenia izolowanych przerzutów, szczególnie w przypadku braku skuteczności leczenia systemowego. Dotyczy to zwłaszcza zmian wczesnych, określanych za pomocą punktacji PCI (Peritoneal Cancer Index) poniżej 20 oraz w przypadku obecności wolnych komórek nowotworowych w płynie z jamy otrzewnej.

W przypadku obecności przerzutów do otrzewnej technika HIPEC jest najbardziej skuteczną metodą leczenia, pozwalającą na uzyskanie u ok. 40% chorych przeżyć 5-letnich w niektórych typach nowotworów.


Prezentacja urządzenia RAND Performer HT do przeprowadzania zabiegów. Prezentacja materiałów RAND Hang GO do urządzenia Performer HT Rodzaje aparatów zabiegowych i ich zastosowania HIPEC Consensus